یک استاد دانشگاه در گفتوگو با «ايرنا» اظهار کرد: سوال اين است كه چرا ماده اوليه مورد نياز صنعت فولاد كشور، در حالي كه كارخانههای ايران به آن نياز دارند، صادر ميشود؟
علينيا با طرح این موضوع که صادركنندگان سنگآهن اغلب در توجيه عملكرد خود مطرح ميكنند كه درآمد حاصل از صادرات سنگآهن صرف سرمايهگذاري براي ورود تكنولوژي و تجهيز معادن ميشود، اما به شكل دقيق گزارشي در اين زمينه ارائه نميدهند، افزود: حدود ۱۰ سال است كه با رونق صادرات سنگآهن، شركتهاي ايراني نيز پاي به اين ميدان گذاشتهاند، اما هيچ گاه مردم در جريان درآمد ارزهاي حاصل از صادرات خاك كشور قرار نگرفتهاند. وي اضافه كرد: صادركنندگان سنگآهن اينطور توجيه ميكنند كه اين ماده معدني به شكل كم عيار صادر ميشود و در داخل امكان استفاده از اين نوع سنگها وجود ندارد، در حالي كه سنگآهن كم عيار را ميتوان با زغال سنگ حرارتي كه در كشور به وفور وجود دارد، مورد استفاده قرار داد.
استاد دانشكده معدن دانشگاه اميركبير افزود: سنگآهن كمعيار معادن كشور را ميتوان با استفاده از زغال سنگ حرارتي به عنوان خوراك قابل استفاده در واحدهاي فولاد سازي، مورد بهرهبرداري قرار داد. وي يادآور شد: چينيها با استفاده از سنگآهن كم عيار و زغال سنگ حرارتي در سال گذشته ۸۵ ميليون تن توليد داشتند و امروز صادركنندگان سنگآهن ايران، بازار چين را برگزيدهاند، در حالي كه سالانه حدود ۱۰ ميليون تن محصولات فولادي وارد كشور ميشود.
این استاد دانشگاه، صادرات مواد معدني به شكل خام را مردود دانست و گفت: خام فروشي مايه مباهات و افتخار نيست، بلكه اين مواد معدني كه تجديدپذير نيستند بايد با بهرهگيري از ارزش افزوده بالاي آن صادر شوند.